Rozdział 12

Następnego dnia umówiłam się z Mitchellem. Obiecałam mu, że będę go wspierać w tych  trudnych chwilach.

Moritz był przeciwny temu, ale jestem uparta. Wstałam o 10. Mai już nie było. Pewnie poszła na trening. Ona i Marco byli nierozłączni.

Ubrałam się i szybko zjadłam śniadanie, bo u Mitcha miałam być o 11.  Na miejscu byłam pięć minut przed czasem. Zapukałam.

-Hej Nic. Wejdź. Pięknie wyglądasz.- przywitał się Mitchell.

-Cześć- pocałowałam go w policzek.- Dzięki.

Oglądaliśmy głupawe komedie i wspominaliśmy najzabawniejsze sytuacje.  Kiedyś Mitchell przyjaźnił się z Kevinem zanim ten drugi zmienił się na gorsze.

-A pamiętasz jak Kevina napadła ta starsza pani w samolocie?

-Takk! Pamiętam- wręcz płakałam ze śmiechu.- Dlatego że na nią upadł!

-Wam mężczyznom to tylko jedno w głowie- udawał staruszkę Mitchell.

-Hahahahha. To było mega. Albo jak Maja pomyliła pokoje... pamiętasz?

-Takk... tamten gościu był szczęśliwy.- uśmiechnął się. Nie wyglądał na człowieka który miał za niedługo umrzeć.

-No weź. Głupi jesteś!- walnęłam go poduszką w głowę.

-Tak chcesz się bawić? -zapytał się i zaczął mnie łaskotać.

-Nieee!- krzyczałam, bo miałam straszne łaskotki, a Mitch o tym wiedział i to perfidnie wykorzystał. Po chwili przestał. Wykorzystałam sytuację i zrzuciłam go z kanapy.

-Osz ty!

-No co monachijska żmijo?- zagrałam na nosie i wbiegłam na drugie piętro. Zamknęłam się w łazience, ale nie na klucz. Trzymałam drzwi całym ciałem. po chwili zrobiło mi sie strasznie gorąco. Chciałam podejść do okna, ale zakręciło mi sie w głowie. Przed oczami miałam jasne plamy. Upadłam na podłogę i straciłam przytomność.

-Nicole... Nicole!- Mitch przez dobijał się do drzwi, ale chwilę później  odpuścił i wszedł do łazienki. Zszokowany zadzwonił po pogotowie

*

Obudziłam się w jasnej sali. Koło mnie siedziała Maja a Mitchell nerwowo chodził po całej sali.

-Co... ja?- zapytałam zachrypniętym głosem.

-nie wiemy na razie. zemdlałaś gdy byłaś u Mitchella.-wyjaśniła mi Maja.

-aha. kiedy będzie wiadomo co się stało?

-Lekarz ma być za 10  minut.- wtrącił Mitch.

-Moritz?- zapytałam, gdy ujrzałam twarz piłkarza w drzwiach sali.- Co ty tu robisz?

-Jestem z Tobą kochanie.

-Ale masz trening...

-Ty jesteś ważniejsza. - po chwili zwrócił się do Mitchella- Co jej do cholery zrobiłeś?!

-Nic- westchnął Mitch.

-Jak to nic?! Przyznaj się.

-Czy ty jesteś tak tępy że nie rozumiesz? A może przeliterować?- zakpił Mitchell zdenerwowany zachowaniem Moritza

-Nie bądź taki do przodu- zdenerwował się Leitner, złapał go za koszulkę i przycisnął do ściany.

-Mo! Zostaw go!- na moja słowa piłkarz   zostawił Mitchella.

-Ja lepiej wyjdę.- stwierdził Mitch i opuścił salę.

-Moritz! Ponosi już cię!

-On na ciebie źle działa! Wiedziałem że to zły pomysł!

-Dlaczego? Nie możesz pogodzić się z tym ze nadal jest on dla mnie ważny?

Moritz spuścił głowę i powiedział cicho:

-Nie.

*

Chwilę później przyszedł lekarz.

-Witam pani Nicole, jak sie pani czuje?

-Dobrze. Co mi jest? 

-Ma pani lekką anemię, musi pani dużo się wysypiać, jeść dużo warzyw.

-No dobrze... A kiedy mogę wyjść?

-Właściwie przyszedłem żeby dać pani również wypis. Proszę- wręczył mi kartkę.

Mortiz i Maja wyszli z sali.

-Mogę już?- usłyszałam znajomy głos.

-Jasne Mitch, wejdź.

-Co ci jest?

-Mam anemię.- westchnęłam.

-Aaa...

-Chciałam przeprosić cię za Moritza.

-Nie ma za co. Nie dziwię mu się. Też na jego miejscu byłbym zazdrosny, gdyby moja dziewczyna spędzała tyle czasu ze swoim ex.

-Mitchell. Obiecałam cię zawsze wspierać, niezależnie od tego co się bedzie działo.

-Długo jeszcze?- usłyszałam zza drzwi głos Mai.

-Nie- odkrzyknęłam.

-Do zobaczenia- rzekł Mitchell, a ja utonęłam w jego niedźwiedzim uścisku.

-Trzymaj się.- pożegnałam się i opuściłam salę.

 *

Pojechaliśmy z powrotem na trening. Chyba cała Borussia już wiedziała o tym że byłam w szpitalu.

-Heej Nic!- przywitał się jak zawsze radosny Langerak- Jak się czujesz?

-Cześć Mitchuś! Dobrze się czuję. Nic mi właściwie nie jest.

-Właściwie?- zapytał podejrzliwie

-Taaakk... mam lekką anemię...       

-No już nicponie, do ćwiczeń!- zawołał Jurgen. Przywitał się z nami, po czym poszedł kontynuować trening, a my usiadłyśmy na miejscu rezerwowych.

                                                                                                                                                                                                    

*

-Co tam u ciebie i Marco?- zapytałam Maję gdy już usiadłyśmy.

-Wszystko w porządku, ale zaczyna mnie już trochę denerwować jego zachowanie.

-Dlaczego?

-cały czas mnie we wszystkim wyręcza, nic nie pozwala mi robić, tylko odpoczywać.- widać było że Maja jest trochę zirytowana.

-To rzeczywiście trochę irytujące, ale Marco to skarb.

-Tak, wiem- uśmiechnęła się.

-I kocha cię nad życie. Gdyby cię nie kochał nie robiłby tego wszystkiego.

-I znosi fakt, że to nie jego dziecko, ale kocha je jak własne...- dodała Majka.

Godzinę później trening dobiegł końca. Czekałyśmy na chłopaków przed wejściem do Iduny.     

Usłyszałyśmy  Kehla i Marco. Podeszłyśmy bliżej, żeby dokładniej słyszeć o czym rozmawiają. Sebastian bardzo nie lubił Marco. Uważał że Marco wygryzł go z pierwszego składu, chociaż to nie była prawda. Cały czas starał się w jakikolwiek sposób dogryźć Reusowi  

-Nonono Marcusiu- zaśmiał się Sebastian- Wspaniałą dziewczynę sobie znalazłeś.- dodał jadowicie.  

-O co ci znowu chodzi?- Marco był zdziwiony.

-Puściła się z kimś, a teraz wrabia cię w dzieciaka- prychnął.

-Ty nic nie wiesz, więc zamknij ryj!- wtrącił Mario.

-Ej, skąd on wie że to nie jest dziecko Marco? -zapytałam zdziwiona.

-Musiał słyszeć naszą rozmowę...-westchnęła Maja.

-Jak się ma dziewczynę dziwkę, to tak jest- zarechotał złośliwie. Słysząc te słowa Maja rozpłakała się. Przytuliłam ją najmocniej jak umiałam.

-Jak ją nazwałeś?!- krzyknął Reus.

-Tak jak powinienem. przeliterować?- nikt nic nie powiedział. -D-Z-I-W-K-A.- tyle wystarczyło Marco by rzucił się na Kehla.

-przeholowałeś, kurwa!- krzyknął Marco

Bijących się mężczyzn rozdzielił trener Klopp.

-Co się tu dzieje?!