Rozdział 10

Rano obudziłam się wtulona w piłkarza Borussi.

-Hej kotku, jak się spało?- zapytał Mo bawiąc się moimi włosami.

-Mhm, wyśmienicie.-uśmiechnęłam się i pocałowałam go.

-Takie powitanie rano to ja mogę mieć codziennie.

-Heh, chciałbyś.-wstałam z łóżka,  ale ten przyciągnął mnie do siebie.

-Nie ma mowy, zostajesz jeszcze.- zaśmiał się.

-Nie nie nie! -zaśmiałam się i wybiegłam z sypialni. Założyłam jego koszulkę i udałam się w kierunku kuchni. Zaczęłam robić śniadanie. 15 minut później na dół zwlókł się Moritz.

-Mhm, ale tu ładnie pachnie!

-Cieszę się.  Siadaj-wskazałam ręką stół na którym stały naleśniki, tosty, Nutella, owoce.

-jejku. Jakie to pyszne! -emocjonował się Leitner.

-Jedz, jedz, bo ja muszę jeszcze do domu wrócić.

-Nie możesz zostać u mnie? -błagał chłopak.

-Nie mogę.

Po zjedzonym śniadaniu poszłam się ubrać. 10 minut później byliśmy już w drodze do mojego i Mai mieszkania.

W salonie zastał nas niecodzienny, szokujący widok. Marco Reus sprzątał.

Tak, niemiecka blondynka latał z odkurzaczem po całym domu. Moja siostra miała z niego niezłą bekę.

-jejku, co się stało? -zapytałam poprzez śmiech

-No nie wierzę. Marcuś sprząta! Na fejsa to! -Moritz turlał się ze śmiechu po dywanie.

-No więc Marco bardzo wziął sobie do serca słowa że nie mogę się męczyć.

-Jejku, jaki on kochany!- rozczuliłam się.

-A ja nie?- Mo zrobił minę szczeniaczka.

-Nie!

-Ohh why?- jęczał.

-Bo ty mi nie sprzątasz w domu!

Moritz zerwał się z podłogi i pobiegł za Reusem wrzeszcząc:

-Ja też chcę!

-No patrz. Chyba to nagram.- zaśmiałam się. Poszłyśmy do kuchni w celu  wypicia herbaty.

Gdy piłkarze wysprzątali już cały dom, wbiegli do kuchni.

-i co? Teraz już jestem kochany?- zapytał Moritz obejmując mnie od tyłu.

-No już bardziej- pocałowałam go w policzek.

-Nawet poukładałem ci kosmetyki w łazience!- wyprężył się dumnie.

-CO?!- wrzasnęłam i pobiegłam zobaczyć co on narobił. -Ty pacanie! Ja je miałam pogrupowane!

-Przepraszam kochanie!

-idź precz!- odepchnęłam go i próbowałam poustawiać tak jak było. 10 minut później wróciłam do reszty towarzystwa.

-Nadal jesteś zła? -zapytał Mo.

-Tak! Foch forever!- wrzasnęłam próbując się nie zaśmiać

-O nie! Moje życie nie ma sensu! Miłość mego życia się na mnie fochnęła! Idę się pociąć!- darł się w niebogłosy, aktorząc.- Wybacz mi me lady! -wył.

-Zaśpiewaj jej pieśń miłosną- podpowiedział Marco. Moritz się zerwał po gitarę którą sentymentalnie trzymałam w pokoju. Błyskawicznie ją nastroił. Zdziwiliśmy się. Klęknął przede mną i zaczął.

-Because you’re amazing, just the way you are!- zaśpiewał całą piosenkę Bruno Marsa  Myślałam że będzie to katastrofa, ale zaśpiewał naprawdę pięknie. Po takim czymś nie miałam serca się na niego gniewać.

-Łaskawie ci wybaczam.- westchnęłam teatralnie. Mo uszczęśliwiony porwał mnie w ramiona i zaczął się kręcić. Wpadliśmy na kanapę. Moritz wylądował na mnie. Zaczęliśmy się śmiać. Oczywiście Marco nie byłby sobą gdyby nie palnął jakieś głupoty.

-A może zaczekacie aż dotrzecie do sypialni?- powiedział z poważną miną.

-Idź ty zboczeńcu! -krzyknęłam rzucając w niego poduszką. Trafiłam w głowę.

-Fuck yeah, headshot!- zaczęłam skakać z radości. Marco wstał. Ojoj, zaczyna się robić niebezpiecznie. Zaczął mnie gonić.

-Aaaaaa, help me!

-Ty, zostaw moją dziewczynę!- Leitner złapał Reusa

-Chcesz się bić?
-Dawaj na ring, zaraz cię zniszczę!

 Zaczęli machać rękoma na oślep. „Po damsku”

Po chwili Marco się poddał.

-We are the champions, my friiieend!- zawył Mortiz.

-Chcesz żeby szyby nam pękły?- wybuchłyśmy z Mają śmiechem.

-Właśnie, Nic. Pójdziesz ze mną jutro do lekarza? -zapytała mnie Maja.

-A dlaczego nie ja?- oburzył się Marco.

-Bo ty blondynko masz trening! A poza tym mnie kocha bardziej! Na takich głupich kłótniach upłynął nam cały dzień. Około 17 włączyliśmy telewizor. Marco skakał po kanałach. Natrafił na Teletubisie.

-Moo!

-Co się drzesz pacanie?

-TELETUBISIE!- Moritz w trybie iście sprinterskim wylądował na kanapie. Wraz z Reusem zaczęli śpiewać i tańczyć

-Tinkie-winkie, Dipsy, Lala, Po! Gdy program się skończył, zaczęli wołać:

-TELETUBISIE MÓWIĄ PAPA!

-Boże, z kim ja żyję na tym świecie! -załamałam się

*

Następnego dnia, po wizycie u lekarza Maja poszła na stadion. Powiedziałam że dołączę do niej gdy tylko załatwię parę spraw.

Zapłaciłam parę rachunków, i takie tam. Skierowałam się w stronę Signal Iduny. Spostrzegłam że ktoś za mną idzie. Nie przejęłam się tym zbytnio, byłam już blisko wejścia na stadion. Odwróciłam się.

-Mitchell? Czego jeszcze do cholery ode mnie chcesz?

-Chciałem Cię przeprosić. Nadal Cię kocham. Moje zachowanie było skandaliczne, ale zostały mi tylko 3 miesiące.

-Ale o co chodzi?- niezbyt rozumiałam cel tej rozmowy.

-Nic, ja mam raka. Nieoperacyjnego.

-Od jak dawna to wiesz?

-Od zakończenia liceum.

-Dlaczego mi nie powiedziałeś?!- byłam wściekła na młodego Niemca. Mimo iż nie byliśmy już razem, Mitchell zawsze zajmował jakąś część mojego serca. Był moją pierwszą wielką miłością.

-Przepraszam. Nie chciałem cię martwić, i tak już miałaś jedną wielką tragedię.- z moich oczu zaczęły płynąć łzy.

-Mitch, wiedz, że na pewno będę cię wspierać. Nadal jesteś dla mnie kimś ważnym. A teraz przepraszam, muszę  już iść.- przytuliłam go na pożegnanie i ucałowałam w policzek.

-Nicole, dziękuję.

-Za co?

-Za to że jesteś, i chcesz mnie wspierać w takich trudnych chwilach.

Nie odpowiedziałam, tylko wbiegam na stadion. Łzy leciały coraz bardziej. Usiadłam na trybunach i próbowałam się uspokoić. Trening zakończył się pół godziny później. Zeszłam na murawę przywitać się z zespołem.

-Hej, siostrzyczko, co się stało?

-Mitch, a zresztą… nie ważne.

-Ważne! Ktoś cię skrzywdził?- zapytał Moritz obejmując mnie w talii.

-Tak! Życie!

-Powiesz wreszcie o co chodzi? - dopytywała się Majka.

-Tak! Mitchell ma raka! I 3 miesiące życia!

-O mój boże, Nicole…-Maja natychmiast znalazła się przy mnie i mnie przytuliła. Tylko ona wiedziała ile Lange dla mnie znaczył.

-Ale, przecież wy…-zaczął Reus, ale brutalnie mu przerwałam.

-Mimo iż mnie skrzywdził, myślisz że tak łatwo jest wymazać z pamięci wspólne 4 lata?

-Przepraszam, nie chciałem.

-Nie ważne. A ty Majeczko już się pochwaliłaś?

-Jeszcze nie- uśmiechnęła się.-to co teraz?

-Tak! -krzyknęłam radośnie. Chłopacy popatrzyli się na mnie jak na idiotkę.

-To będzie chłopczyk- zawołała szczęśliwa i padła Reusowi w ramiona.

Cała drużyna się ucieszyła w zaczęli gratulować Marco i Mai. Nie tłumaczyliśmy im tego, lepiej niech nie wiedzą.

-Osz chłopie, to żeś się uziemił…-westchnął Santana. Marco nic nie powiedział, tylko spojrzał na niego wściekłym spojrzeniem.

-To co? Trzeba uczcić synka!- zawołał Mitchell.- Zapraszam jutro do mnie na imprezę. Hannah  nie ma nic przeciwko.

-No to jesteśmy umówieni.-zawołał szczęśliwy Mats, który uwielbia imprezy.